زه چې زلفې پیچ و تاب د دلبر نیسم

زه چې زلفې پیچ و تاب د دلبر نیسم

د جلاد و تېرو تورو ته سر نیسم

چې سرې سترګې سور پېزوان سره لب یاد کړم

د آتش په سرو سروټکو ځیګر نیسم

چې مې کوزی خیال په زړه د کږو وروځو

و کږو مونځ ته زړه برابر نیسم

لونګین یې تور ښامار سینه یې ګنج دی

ګنج به هاله شي حاصل چې اژدر نیسم

د دوبین ګمان په ما مه کړه نادانه

چې په بې د یار له دره بل در نیسم

نمر زما د یار له مخه نور موندلے

زه به څه له و بل مخ ته نظر نیسم

چې پېغام یې د اشنا په رښتیا راوړه

د رېبار ګفتار ته سمع و بصر نیسم

که ساقي یوه جرعه له جامه راکړه

خمخانه به یې په حوض کوثر نیسم

په خندا به لب کشا د غنچه د مراد کړم

که ژړا عادت په وخت د سحر نیسم

که یې یاد په ما غبار د کوڅې راوړي

بالاتر به یې له مشک و عنبر نیسم

که د یار لطیف خفي راباندې نه وے

د اغیار لاره به څو په هنر نیسم

په فریب مې لرې باسي له نګاره

د پدول خبرې څه رنګ باور نیسم

له سروره مې جار باسي و تبور نه

بدسګان به و په ورځ د محشر نیسم

چې یې جد زمونږ خارج کړو له جنته

لوی دښمن به رانده یو جادوګر نیسم

د حافظ فرح سرور د یار وصال دے

که په جنت الفردوس کښې مقر نیسم