پښتو شاعري
شعرونه
د کلاسیکو او معاصرو شاعرانو پښتو شعرونه، له غزل څخه تر نظم پورې.
کر د ګلو کړه چې سیمه دې ګلزار شي
اغزي مه کره په پښو کې به دې خار شي
زه داهسې دیوانه او مجنون چا کړم
له رواجه له رسومه بیرون چا کړم
سر زما سامان زما
ځار شه تر جانان زما، سر زما سامان زما
مرد هغه چې همتناک، برکتناک
له عالمه سره خوږ په زیست و ژواک
په توره هېڅوک لکه پښتون نشي
اصل په هر څه کې خپل ځان څرګند کا
چې دې وس د بدو نه وي
توبه هله د شرابو چې شراب درته پراته وي
تندی د ساقي تریو، تشې کاسې شوې
ناسویو پتنګانو، ډیوې مړې شوې، ځئ چې ځو
پرېږده چې لوظونه د دروغو دې رښتیا کړم
ته راته سبا سبا کوه زه به بېګا کړم
تا چې سبا وکړو، سبا نه راځي
راشي په هر چا خو په ما نه راځي
سترګو د جانان کښې زما ښکلي جهانونه دي
واخله دنیا، زه وږی ستا د دنیا نه یم
مستانه ساقي راشه، یو جام جام راوړه
موسکۍ شه په خندا شه، یو جام جام راوړه
هیڅ ثابته نه کړه چا د دې دنیا وفا
واړه مینې کاندي بېهوده په دا دنیا
ګوره هسې کردګار دی رب زما
چې صاحب د کل اختیار دی رب زما
عالمان دي روښنایي د دې دنیا
عالمان دي د تمام جهان پېشوا
زه د یار په درد او غم کې غرقاب خوښ یم
په دا درد کې بې طاقت او بې تاب خوښ یم
په پښتو شعر چې ما علم بلند کړ
د خبرو ملک مې فتح په سمند کړ
زه خو شرابي یم، شیخه څه راسره جنګ کړې
برخې ازلي دي، کشکې ما د ځان په رنګ کړې
د سبا باده، ګذر په چمن بیا کړه
په چمن کې رنګارنګ ګلونه وا کړه
څو په باغ کې لا یو ګل د نوبهار شته
د بلبلو، د توتیانو پرې چغار شته
څوک دې ماته ووایي
څه رنګه شیدا شي څوک؟
مور
ګرچه خاورو کې دې پټ وجود ستا مورې
خاونده، بیا پسرلی شو
دنیا یو کال واړوه
ځواني چې چا کې ډېره شي
یا غل شي یا ولي شي
ګوره چې خندا کوې په سترګو کې
کار د مسیحا کوې په سترګو کې
زما زړه دې وي داغدار ښه
ستا خالونه په رخسار ښه
یاره چې اسمان ته دې باڼه ګوري
سترګې دې زما په مخ کې څه ګوري
د ښایست یې سپین مخ ځنې اثر لاړ
ګویا ورځ په تېرېدو شوله چې نمر لاړ
اشنا ته
هېر کړه اشنا دا تېر عمرونه هېر کړه
د شپې ماشوم شمه زه
کله چې لمر په کلي سر ووهي
انجام
زه په هر نن کې د پرون د مرګي نخښه وینم
بېګانه
د نا اشنا سترګې ګونګۍ اوښکه یم
اوښکې
څه تودې تروې اوبه دي
پېشګويي
زمونږ نه پس زمونږ راتلونکی نسل
تصویر
درد دې څڅېږي له نظره وارخطا دې کړمه
زما سندره
د وطن د زړه زخمونه مې راټول کړل
تشبیه
زما د زړه په دریچو ستا د یادونو ګلدستې پرتې دي
په هره اوښکه کښې مو لمر ويدۀ دے
ځپلو! ويښ ئې کړئ سحر ويدۀ دے
زه به مرم
ته به ګرځې داسې ښکلی زه به مړ یم
چې نصيب مې دے صليب برخه مې دار ده
دا مې هم سر بلندۍ له یوه لار ده
چې صورت دې شي د بل استاد، منشا داده
پر پردم مینه د غیرت تقاضا داده
ژوند آهنګ د ژوند نغمه بدلوي
حالات بدلېږي زمانه بدلوي
دا خپلې مټې ګاڼه ږدو، دا خپل سرونه ګاڼه
خو درکوی نه شو قلم او نه خوبونه ګاڼه
ګل کرم ازغي کېږي حيران يمه حيران
هر څه په تندي کېږي حيران يمه حيران
خط په مخ د صنم راغی
دا يې غاښ په خوله کې زېب کا که ژاله شوه په لاله کې
څوک به څه کړه تورې زلفې د سنبلو
د شبنم دانه که تخم شي د ګلو
بې غم کله
غمجن ځان لره د ځان په غم کړېږي
څه شوه زه که په ظاهر صورت زهیر یم
چې د خپل یار نظر شته په زړه امیر یم
اې پښتنو! څه کوی؟
وخت په چیغو چیغو وایي اې پښتنو! څه کوی؟