باميان

زۀ د زړۀ په سرو وينو ژاړمه ژړيږمه

زۀ چې ورته گورمه سره لمبه سوزيږمه

يو خوا د قدرت جمال

بل خوا د انسان کمال

زۀ ئې لېونے کړمه

چارچاپېره نور دے

نۀ دے باميان نۀ دے دا

دا خو کوه طور دے

دلته د فطرت کمال

دلته د ادم جنون

دواړه په ضد شوی وو

جوړ ئې که ترې څۀ افسون

هر خوا چې دې لاړ نظر

غرونه نه گلونه دی

هر غر دے درياب د رنگ

يو نۀ په زرگونه دی

بل خوا د ادم د ژوند

مينې او ايمان قيصه

هر غار کښې نغمې دعشق

هر خوا د جانان قيصه

هر يو غار کښې پروت خاموش

ساز يو، د نورونو دے

دا روک او ويجاړ جهان

کور مو د نيکونو دے

دې تالا جهان پسې

دې دپښتون شان پسې

دې تباه دوران پسې

دې شهيد جانان پسې

دې سوی گلشن پسې

دې روک گلستان پسې