Modern · Philosophical
Ghani Khan
غني خان
Poet, philosopher, painter, and sculptor with a singular voice shaped by beauty, free thought, and human contradiction.
Life and work
Introduction
Abdul Ghani Khan was one of the twentieth century’s major Pashto poets, philosophers, and artists. The son of Abdul Ghaffar Khan, he found his own literary voice not in politics but in the pursuit of beauty, existence, reason, and love.
Ghani Khan’s poetry brings together wit, colour, philosophy, and restless questioning. He also painted and sculpted, writing poetry in conversation with artistic traditions from both East and West.
The most distinctive and widely recognised voice in modern Pashto philosophical poetry.
Recorded works
Poems
چې دې وس د بدو نه وي
توبه هله د شرابو چې شراب درته پراته وي
سترګو د جانان کښې زما ښکلي جهانونه دي
واخله دنیا، زه وږی ستا د دنیا نه یم
مستانه ساقي راشه، یو جام جام راوړه
موسکۍ شه په خندا شه، یو جام جام راوړه
څوک دې ماته ووایي
څه رنګه شیدا شي څوک؟
مور
ګرچه خاورو کې دې پټ وجود ستا مورې
خاونده، بیا پسرلی شو
دنیا یو کال واړوه
ځواني چې چا کې ډېره شي
یا غل شي یا ولي شي
قسمت
زه نرمه خټه یم، لاس د کلال کې
سپرلی
بیا سپرلی راغی بیا یې پیغام راوړ
سوال
خدایه وکړم د غونچې سره خندا
د بوډۍ ټال
تیاره تندر ورکېدل دي
ثنا
توره شپه دې کله کله د غمونو انبار راوړی
دُعا
سترگو د جانان کښې زما ښکلی جهانونه دی
وصيت
کۀ خازې شنې مې په قبر وی ولاړې
پټ جانان
هغه جانان چې کُل جهان ترې قربان
پټ محبوبه
ائ چې ستا د سوی زړۀ نه د غمونو وينې څاڅی
بې قراره ځيگر
بې قراره ځيگر زما نور هم بې قراره شه
بابړه ( په 12 اگست د ډوز په ورځ)
نن د مستۍ ورځ ده گوره زۀ په مستېدو شومه
مهذبو ته
مهذبه خدائې پېدا کړئ کار د پاره
گاندهی ته
مانه دې جوړ کړو د پوه ماه توت
بانه
چې ئې عمر په صحرا وی د خزان نه گيله نۀ کا
رُباعی
نۀ د کونډو په ژړا کارونه کېږی
دا هم زما، دا هم زما
ما وې تۀ منصف شه په خندا ئې وې گل اندام زما
مولانا
د حُسن په بازار کښې مولانا يو ورځ روان وۀ
يو شعر
مات هغه مړوند شه چې د يار د څټه تاؤ نۀ شی
نرم زړۀ
د ځوانۍ خېشته کمر مې
زړۀ مې گوره
اميران به پولاؤ در کړی
حاکم
لاړمه منډۍ ته د تهذيب د غُلامانو
خان لاله
بچ شی عالمه لرې شئ لوئې اېټم بم را روان دئ
حوره
گل ئې د ايران دلبره، سېب کۀ د شېراز ئې؟
د جمعدار ژړا
زوړ زۀ گنهگار يمه
قصه (مسافر:-)
روک شئ! هلا شئ ! اے غمونو مانور مۀ کړوئ
قصه (بلبلان:-)
وسو لالا، ورک شو، گلاب ځکه مونږ ژاړو بلبلان
شلمه صدۍ
يار بيائې منډۍ ته ابۍ مټيزه
وزير
خدائي گو جوړ هېر دې کړو بيا زما احسان وزيره!
معشوقه
زلفې دې کړې ول ول ول
گاندهی اؤ شاعر
شاعر : گاندهی کښې د صفت څۀ ځائې مې ونۀ موند
ارمان امان
امان چې لاړ، امان لاړۀ، د امان د ملکه
خان صاحب
پېسه ټک خان زما لوئې يار دے زما خوښ ډېر دے
زيړے نمر
دعاشق مخموره سترگې
رباعيات
دا چې ستا سترگو تصوير د مستۍ وغوست
ساخت
عقل خو دوه گامه لاړ شی
ساده پښتو
ښه ده اوس د غنی واوری
د جشن اتڼ
پښو کښې د پېرنگ وه ټوله ايشياء پرته
همه عمر داسې تير شو
د يو بت په عبادت کښې نۀ شم وئيلې زۀ شرمېږم
در بار د سلېمان
غاړه د صحرا وه اؤ دربار د سلېمان وۀ
گډې وډې (د مال وزير ته خط)
لويه اوږده ږيره وروره! اوږد امدن لری
گډې وډې (دا څوک دې؟)
د چا نه خفه دے او چا ته پقار دے
Books and editions