باويړې

بيا شروع

شولې په ما د غم چپې

يو خوا رنديو خوا ساقی يو خوا شراب

بل خوا گټ کښې زاهد اړوی تسپې

په لوگی د هغه اور واړه تاؤديږی

چې عالم ئې کړو جليا تپې تپې

غنی څو به د ارمان په لمبو سوزې

څو به وی دا د فراق سړې ټپې

د ځوانئ اختر دې لاړ، نکريزې څۀ کړې

ښۀ به وی چې په ديوال ئې وتپې