بُت

دا شونډې سرې د گل غوټۍ

دا شونډې سرې وړې وړې

دا شونډې سرې د قطرې د ناز

دا مجسم مکمل نياز

تش او وچو زړگو ته دا

رنگ او مستی او ارمان خوروی

ما باندې ښې او خوږې لگی

ما ته نقشې د جانان خوروی

دا خو ژوندون مست شوے دے

مرگ پورې مسخرې کوی

دا خو گلاب خندانه دے

بل سپرلی ته اسرې کوی

دا خو د تور مرگی په مخ

رنگ او اميد د دنيا خوروی

دا خو د مجنون سترگو ته

خېشت او سينگار د الله خوروی

پوےئ دی دوی د ادم په راز

پوےئ په تللو د راز او نياز

دا د عيسی د لاس په شان

ژوند او اُميد او خندا خوروی

بُت ورته څنگه ووايمه

ماته چې نور او رڼا خوروی

دا شونډې سرې د گل غوټۍ

دا شونډې سرې وړې وړې

سُر او خوږ د جنت په شان

شراب خواږۀ د شربت په شان

مستی خندا خورئ خورئ

ځوانی رڼا خورئ خورئ

خوش رنگ د طاؤس په شان

نيازبينې د نرگس په شان