بې قراره ځيگر

بې قراره ځيگر زما نور هم بې قراره شه

پرېږده مړ ژوندون د ډنډ مست ډېر د ابشاره شه

بل لکه مشال شه ته وکړه ننداره د يار

تش لکه د جام شه تۀ خو جوړ کړه چرته لږ خُمار

هوش ورکؤم بې هوشی په بدل اخلم عجيبه مې اوښکئ دوکان دئ

د سبا دملنگ په کچکول کښې نن لېونی غورځولئ جهان دئ

خلقو خېټې مړې کړې د زمکو نه ما په مخه اخستئ اسمان دئ

ما په خود کښې جنون نيولئ دئ چې جهان کل نيولئ د ځان دئ

شمع ناسته په غېږ د رقيب ده خوار پتنگ ژاړی ناست په ډېران دئ

په بدل تاج لوئې د سرو زرو ما اخستئ صحرا اؤ ارمان دئ

عجيبه لېونئ جوارگر ئې ځان دې اېښئ په کور د تاوان دئ

نو ائ بې قراره ځيگر زما نور هم بې قراره شه

ووينه د نور جهان تۀ پورته د غباره شه ـ