گډه شه گډه شه

د حرکت شاعری اؤ د ليدلو قران

د ناپوهۍ منطق اؤ د کڼو اذان

دا د هډوکو ژبه اؤ دا د وينې تورات

دلته ادم سړے دے نۀ ئې مذهب نۀ ئې ذات

دلته کښې هر ايات د خود اؤ حُسن ايات

دلته گويا منصور، دلته گونگے سقراط

تال سره يو ځاې شه د ژوند تصوير جوړ کا

د دې تيرو نه ماله بدرمنير جوړ کا

يا مې په بډه کا يا مې په بډه شه

گډه شه گډه شه، گډه شه گډه شه

يو مصنوعی فضا خو د ژوندون رڼا

د فرمائش خندا يو د گلونو غنچه

دې غم زپلو ته د خوشحالو پلوشه

د خزان مړاوؤ ته د بهارونو قيصه

گډه شه گډه شه اور شه لمبه شه

خزان دے شپې تورې دی سپينه شغله شه

ساز د غمونو دشمن د دلربا رېبار

کۀ چل کۀ دام دے خو کئی قيصې د بهار

گډه شه گډه شه نخرې رايادې کا

اؤ دنياگۍ د عقل ټولې بربادې کا

رڼا شه حُسن شه تيرې دی تورې

اے د اميد لورې د رڼا مورې

لکه د گلو څانگه خوره وره ئې

وينم چې خُورې مې ادم خوره ئې

هن واخله ومې خوره دا څۀ ته گورې

خاؤرې ايرې مې کا د ژوندون اور ئې

کله چې ستړې شې پريوځه بيا ډډه شه

گډه شه گډه شه، گډه شه گډه شه