ليډر

چاله مينه ورکړې چاله يخې د لاس گوتې

څوک د سر گلاب کړې په چا تورې لاړې توکې

يو له دولت ورکړې خو ټول حسن ترې راغونډ کړې

پټ وی په کمخواب کښې خو هر چاته ئې بربنډ کړې

لوې انعام دې مينه ده چې کوم کور کښې خوره کړې

اې عجيبه خدايه عجيبه دې لارې چارې دی

وئی راپه شا شه ياره

خادم د قوم يمه زۀ

چې تۀ پرې پښه واړوې

تاته په شا دے ليډر

نن خو بچے اؤ غلام

يار دهر چا دے ليډر

خو د کرسۍ ترخ کښې

نيکۀ بابا دے ليډر

خداې گو نۀ ستا دے ليډر

اؤ نۀ زما دے ليډر

دا د خپل ځان مجنون

خپله لېلی دے ليډر

خوار ادم له څومره سختې سختې د ژوند لارې دی ـ

ډمه ډمه څۀ ته وئی څۀ اخلی اؤ څۀ خرڅئی

خېشت، خمار اؤ رنگ اؤ ناز چاله اؤ په څۀ ورکئی

زۀ ئې په څۀ وتلم کوم ځاې کړم جدا پکښې

ډېرې دی خبرې دمطلب خبره دا پکښې

چې يار به مې حسېن وۀ خو که نۀ وې کربلا پکښې

نۀ ئې يار د روغو دلته لارې د ناروغو دی

دا د حسېن نوم دعوې دمينې د دروغو دی

دا صحرا صحرا ده خو دے خوب د گلستان پکښې

چاته دار دے مرگ دے چاته کوردے د جانان پکښې

هره رڼا ژوند کښې کله اور کله سپوږمۍ شی

يار کله گلاب کله خنجر کله گولۍ شی

باغ کښې بخمل نيشته خو بس خاؤرې اؤخواری ده

اے د تجارت استاذه دلته جواری ده

ژوند له يوه لار پکار يو ورله دلدار پکار

يار اشنا ئې ډول دے اؤ ډول دے د لار پکار

ښۀ دی ټېپرگی گوره کتاب دملا جان وائی

هم قبض کشا دی هم کلمو کښې گلستان وائی

خان ټېپر ډېر کړی دی اوس ئې زور ته ټينگېدے نۀ شی

دا تورې سيلۍ دی په دمونو بندبدے نۀ شی ـ

د کارغۀ خوله کړه

ژبه د مار کړه

د چرگې عقل کړه

زړۀ د سيار (گيدړ) کړه

مرۍ د سپی کړه

چې ښه غپار کړه

ضد د خچر کړه

غرور پرې بار کړه

ډېران د ښار کړه

خټه د کلی

ډېران د ښار کړه

بيا چرته ړوند

کولال يو يار کړه

تاله به نوے

ليډر تيار کړه ـ