نفسونه شول غالب ددې غمه ژړيږم

نفسونه شول غالب ددې غمه ژړيږم

بې کاره بې تعليمه راته پاتې خپل اولاد شو

پښتون غريب برباد شو

نسونه مخالف شول خيالونه مختلف شول

د کور بغض او حسد مونږ لره نه دی مناسب

نفسونه شول غالب

هر څوک ګټه د ځان کړي، وطن به څوک اباد کړي

د قوم مينه د زړونو نه بهر شوه ښه پوهېږم

ددې غمه ژړېږم

ملک صاحب دې جوړوي، په ګېډه دې دی موړ وي

د خوار او د غريب پوښتنه نشته څه فساد شو

پښتون غريب برباد شو

سيد پخپل سيادت، د ځان غواړي عزت

قسم دې ما ونه ليد د وطن د خير طالب

نفسونه شول غالب

څوک ميا او څوک ملا شول، د کسب نه ټپرا شول

وايي کسب و کمال څه کړم شکرانو باندې مړېږم

له دې غمه ژړېږم

نه ننګ شته نه غيرت، نه خاورې ته خدمت

نن وګوره دنيا ته هر ملت سر په مراد شو

پښتون غريب برباد شو

ګوندي او عداوت، په مونږ کې شو عادت

دوستي او شفقت په پښتو کې شو غايب

نفسونه شول غالب

څوک وايي چې زه خان يم، معروف په کل جهان يم

هستي دولت مې ډير دی په خدمت باندې شرميږم

له دې غمه ژړيږم

دا خان نه دی خاين دی، پخپل ځان چې مين دی

هيڅ غم د وطن نه خوري چې يو ځل يې نس اباد شو

پښتون غريب برباد شو

که حق وايم ويريږم، که نه وايم پړسيږم

د ځينو کارکنانو کار وي وړ د تعجب

نفسونه شول غالب

په ځای د عدالت ، ما وه ليد تجارت

له غمه شم ترور يو نيم مامور نه چې خبريږم

له دې غمه ژړيږم

خاونده مونږ اصلا کړې، دنيا کې سربالا کړې

ډير غله د خپل کاله دي هر سړی مل د فساد شو

پښتون غريب برباد شو

پښتونه وروره واوره، نيکونو نه دا خاوره

ده مونږ ته سپارل شوې يې غافل په څه سبب

نفسونه شول غالب

دد خاورې خدمت، کوی په صداقت

د کور په ځانځانۍ له باندنو خلکو شرميږم

له دې غمه ژړيږم

رښتيا رښتيا به وايم، چې څو په دې دنيا يم

مجبور دی “ملنګ جان” له ډيره غمه په فرياد شو

پښتون غريب برباد شو