راځي له ځان سره رڼا راولي

سپرلي قسم کړى چې تا راولي

دا چې په کلي کې نفرت خوروي

داخلک کلي ته بلا راولي

ما د ارمان په خوله باور کړى و

ماوې چې تا به په رښتيا راولي

زما نه غم د محبت هېروي

زما خوږمن ماله خندا راولي

زما د زړه د پرهر څړيکه، څړيکه

تا يادوي ماله ژړا راولي

مونږ چې ډيوه د محبت بلوو

وخت مهربانه شي هوا راولي

څوک به ستا نوم د چا نه څنګ پټوي

څوک به سپوږمۍ کورته په غلا راولي

سپرلى، ځواني او لېوني خيالونه

ياد يې د ځان سره دنيا راولي

دا د شعور په شرعه مخکې تلي

دا قافلې به څوک په شا راولي

ستا د بڼو د بڼ الوتې مرغۍ

ما د بڼو سوري له بيا راولي

دومره څه يو بل خو به و پېژنو

سپلى به دومره څه رڼا راولي

څنګ د واعظ خبره ومنمه

دنيا به څنګه څوک په شا راولي

نور دې څوک نه ژاړي چې نه ژاړمه

دلته چې څوک ژاړي ژړا راولي

دچا خاطر وي د چا غم صابره

تا مېکدې ته خامخا راولي