شهيد

اے شهيده! اے عاشقه! اے بچيه د منصور

په خندا جانان له لاړې ډوب درياب کښې شوې د نور

نادانان در پسې ژاړی، ماشومان درته مجنون وی

لېونی درته پسخيږی، اے ايرې دکوه طور

ننگياليه سر دې ورکۀ د يار ښپو کښې دې لوگے کۀ

اوس ئې گوره مُسکۍ سترگې، ښکلې ډکې د غرور

ما راوړی تاله نۀ دی د سرو گلو امېلونه

د جنت بلبلان څۀ کښې د دنيا د باغ گلونه

تا کړې خپلې سترگې خاؤرې چې زما پرې شی روښانه

تا قيصه زما د درد، بره يوړه تر اسمانه

ستا د وينې څاڅکے څاڅکے چې تا توې کړه د ارمانه

ماته سرې ډيوې بليږی په کوڅه کښې دجانان

د دُنيا تاجونه ځار شه ستا د بخته ستا د شانه

د لېلی په زنگون پروت ئې، د مجنون څيرې گرېوانه

ما راوړی تاله نۀ دی د رامبيلو امېلونه

د جنت بلبلان څۀ کښې د دنيا د باغ گلونه

لاړمه بوډا شوم ژوند يو ټوقه نۀ گڼم

ځان تخنومه خو ډېر افسوس دے خندا نه راځی