تښته تښته دلرُبا

تښته تښته دلربا

خوا له مۀ راځه زما

زۀ يم هغه اژدها

خورمه مينه او وفا

يا تيارۀ يم يا يم اور

يا ايره يا سره لمبه

سوزول او سوزېدل

زما ژوند زما دنيا

اې زما دگلو لختې

زۀ بې نوره ځناور يم

تۀ د مينې تاج او تخت ئې

زۀ په اور روښان نظر يم

دې د وروکو په دنيا کښې

تۀ خائشت له مقام گورې

د صحرا په تور ځيگر کښې

د گلونو انجام گورې

دا ستا زړۀ لکه د شمعې

هر څۀ ښکلې په خپل نور کړی

سوی مړاوی ځيگرونه

را ژوندی په خپل سرور کړی

تا له هر ساعت د ژوند

کله گل شی کله ستوری

زما هوش د اور لمبه ده

په لمبو کښې نشې گوری

زۀ د تورو تيارو جوړ يم

تۀ د سپين رنگين ارمان

زۀ غمگين سوے ستار يم

تۀ د مينې مرغه شان

زۀ په ظلم مست وحشی يم

يو تۀ اور ئې سره لمبه

ژوند پروت مې په تيارو کښې

په لوگی کښې مې سبا

تۀ رنگين خوب د سرور ئې

زۀ يو کريکه د جنون يم

تۀ نازکه نرۍ حوره

زۀ د اور او زور تړون يم

تۀ لېلی د لېلی ښکلې

خو والله که زۀ مجنون يم

زۀ خپل درد لېونے کړے

ازمرے په مېگتون يم

اے د سپينو گلو څانگې

زۀ سپېرۀ باد د خزان يم

ستا د مينې غلام نۀ يم

زۀ غلام د خپل ارمان يم

ستا په هره سا کښې ساز

زما هره سا سزا

ستا فراق زما ژوندون دے

تښته تښته دلربا

زما وصل ستا قضا

تښته تښته دلربا