څه ګلونه، څه رنګونه څۀ نغمې کړم

ستا د ښار خبرې ستا په شان خوږې کړم

د تيارو د غرور سترګې به رڼې کړم

پرهرونه به په لارو کې ډيوې کړم

څوک چې ما او تا يوځاى ليدلى نه شي

ورپسې به هغه ستا د خولې ښېرې کړم

د جانان د خوبولو سترګو ياده

ته راځې که د زخمونو ډيوې مړې کړم

زه د هر محفله ستړى کورته راشم

زه په هر اتڼ کې ځان ذرې، ذرې کړم

هغه سترګې دې يوڅو ورځې زما شي

چې د مينې په خوبونو يې مړې کړم

د سپرلي له خوابه دومره نصيب غواړم

چې د ګل شونډې پخپلو وينو سرې کړم