اوس به څه ليکې شاعره

هغه ستا د ابا مېنه تالا سوې

چي تندي كي دي سجدې ورته ساتلې

د ګلونو پر غونډۍ اورونه اوري

وږمه ځي تر ارغوانه پښه نيولې

په كوڅو كي يې ژوندۍ جنازې ګرځي

پر كورونو د بلا ساه ده ختلې

له باڼو تر ګرېوانه د اوښكو كور دى

له زلمو شونډو موسكا ده كوچېدلې

پر اوږو د اوښكو ووته له ښاره

د خندا جنازه ولاړه غم لړلې

اوس به څه ليكې شاعره راته وايه

راته وايه اوس به څه ليكې شاعره

اوس په ساندو كيسې وزي له كابله

چي كوڅې يې وې ښايستې په پېغلو حورو

سور سالو يې د لمبو رنګ دى اخيستى

چي په ښكلي وه باغونه د انګورو