عرش چې کړي لړزان هغه ته آه ورسايي وايي

عرش چې کړي لړزان هغه ته آه ورسايي وايي

کور چې د خپل زړه وران کړي هغه ته سودايي وايي

عشق له يار اشنا کړمه جدا، ځکه رسوا شومه

ځکه سبا به ته هم انگشت نمايي وايي

ډک دی د نقوشو د کثرت د ماسوا ځنې

حال د زاهد نقش د سجود ريايي وايي

گونه د هوا سترگې يک بينې ته اړم کړه تا

گورې چې د يو په ځای دوه، دې ته اشنايي وايي؟

تشه سفينه د عق په بحر کې لاهو زما

حال مې د فرقت درته کچکول د گدايي وايي

لب مې د خيال خوب کې بوسې د تصور کړي

حال راته دا کيف او مسرت د سبايي وايي

زه چې د هر څيز نه قربانېږم پکې يار وينم

يار ته زما گوره هسې ماته هر ځايي وايي

دور چې شي نسبت هلته بيا کار د غيرت څه وايي

ځکه عاشقان همه وصلت ته جدايي وايي

لوی هم دا مقام دی ای حمزه چې بې مقامه شې

هېڅ چې کتی نه شې هم دېته صفايي وايي