باډيوه

څڼې دې پريږی څۀ مستانه دې رفتار دے

گوره د کاغذ نه چا جوړ کړے خپل خُمار دے

باد ته دعاشق په شانې خاندې، خوشحالېږې تۀ

مسته سولۍ ماره د طاوس هسې گډېږې تۀ

بې جرړو گلابه په اسمان کښې زرغونيږې تۀ

زړۀ دې د قسمت په تار تړلے گرفتار دے

ټول رنگين خُمار ئې خو مجبوره هر خُمار دے

دومره ويړ اسمان کښې د خپل رنگ څاڅکے ښکاره کړې تۀ

باد باندې ورسور د لاندې خاؤرو ننداره کړې تۀ

چونگ خاؤره وجود يو لېونتوب يو تراره کړې تۀ

تۀ د بنيادم د بخت اؤ تېښتې يو تصوير ئې

يو رنگين خُمار په تار تړلے د تقدير ئې

زۀ هم ستا په شانې کله کله په هوا شمه

پرېږدم خاکی ځان بس يوارمان يوه دعا شمه

خوب شم د اميد د ژوند رنگينه مشغولا شمه

چغه قسمت ووئ راشه سر مې ستا پکار دے

اے د ادم زويه! ستا د خاؤرو سره کار دے ـ