د فقيرانو غزل

وروره! دے دا جهان يو مکان د فنا

ورته مۀ کړه ژړا ورته مۀ کړه ژړا

ماښام خاؤرې شی گل چې سحر شی پيدا

ورته مۀ کړه ژړا ورته مۀ کړه ژړا

دا چې لاندې د پښو دی دا خاؤرې ته گورې

وې د چا شونډې سرې اؤ د چا سترگې تورې

دا ايرې معشوقې وې چې تلې په خندا

ورته مۀ کړه ژړا ورته مۀ کړه ژړا

دا مستی يو ساعت دا پستی يو گړۍ

دا سور شال د امير د فقير دا شړۍ

دی دا واړه خيالی بې بُنياده دوکه

ورته مۀ کړه ژړا ورته مۀ کړه ژړا

هر ذره کړی صدا چې دُنيا ده فانی

د پرون ښاريو کښې نن ده ويرانی

دے يو خوب دا ژوندون دا ځوانی يونشه

ولې ځی په ژړا ولې ځې په ژړا