د گلشن له زلميتوبه بهار ووت

د گلشن له زلميتوبه بهار ووت

مېن زړه لکه بلبل ترې نهار ووت

په توبه کې جوړ مستي وه د شرابو

چې له سترگو مې اثر د خمار ووت

خنده روی چې له فطرته لکه گل و

د خوشبوی غوندې يې روح په قرار ووت

قافله مې دخاطر په ورکېدوده

چې لا لاسه مې د صبر مهار ووت

شمع رويه ستا ژړا مې ارمان ووېست

نن ارمان دې چې زما په مزار ووت

زه ايله وم خپل گرېوان (و) ته خبر شوی

که کاته مې دگلشن نه بهار ووت

چې راتلې درنه راوړاندې شو نمر مخيه

خو چې راغلې له دنيا مې سحار ووت

نفس که څو شولو بدل، خوی يې لاړ نه شو

رنگ يې نه ځي که پوستکی د مار ووت

لېوني خو بس هم دې ته حمزه وايي

راز د عشق دې چې د خولې نه په جار ووت