د جانان تصوير

ما ته مي سل ځله رويبار ويلي

چي هغه ستا د شاپېريو ارم

اوس د دېوانو پېريانانو شيطانانو كور دى

اوس يې ډېوې د توري شپې بلاوي نه تښتوي

اوس د رباب او د شهباز له جنګه

اوس د مستانو د پيالو له بنګه

اوس د جامونو او پيالو له ګړنګه

نازكو پښو كي د پايزېب له شرنګه

د شپې له سترګو تياري نه ټولېږي

او هغه ستا د جانان ټولي كوڅې

چي تا يې خاورو ته سجدې ور وړلې

چي هري تيږي ستا له تږو قدمونو سره

د ازلي پيوند خپلوي درلوده

د غمازانو د پيرو ډكي دي

لاري يې ټولي له اغزو ډكي دي ـ

او هغه ستا د شعر او نظم خالق

ستا د غزل ستا د خوبونو او خيالونو جانان

چي تا يې خپلي بې هنره ګوتي

د تصويرونو په ايستو وچي كړې

چي تا يې پښو كي د ځوانۍ ورځي دانه دانه كړې

ستا په نامه لېونى نه پېژني

ستا له نمو سره خپلوي نه لري

ستا د غزل په ژبه نه پوهېږي

رنګ يې بدل زړه يې بدل مينه پردۍ غوندي ده

او تش يو نوم ستا د جانان پاته دى

ما د رويبار خبري وژړوي

دانه دانه اوښكي راوڅڅوم

د آيينې مخي ته ودرېږم

په هره اوښكه كي تصوير وينمه

د خپل جانان او د جانان د كوڅې

دا اوښكي زما دي دا تصوير مي خپل دى

وصل خوښي بېلتون او وير مي خپل دى ـ