يارانه

پخوانيو زمانو كي يو لوى خان و

پر باغونو يې ولاړ نيمى آسمان و

هم سخي و هم باتور هم ښكلى ځوان و

د زړه ډك لكه زمرى و پهلوان و

مهربان پر يتيمانو پر خوارانو

پر پوښتنه و حاضر د رنځورانو

په پاللي همېشه مړه او ژوندي وه

په روزلي وه كه غم و كه ښادي وه

هره شپه يې مجلس تود و د يارانو

له قلا يې و ږغ پورته د سازيانو

چي سندري چا ويلې د ده مل و

چي په ښار كي ربابي و د ده خپل و

د چا غوړي وې چمبې په خيراتونو

چا يې وكړلې مېلې پر ذكاتونو

ډلي ډلي ورته ناست غوړه مالان وه

تر څپليو تر ګامونو يې قربان وه

شل او دېرش يې نوكران او مزدوران وه

په سل ګونو يې د مځكو بزګران وه