که دې غوږ کړو د مکرۍ دنيا په ست

که دې غوږ کړو د مکرۍ دنيا په ست

په عقبی به دې نازله شي عسرت

د اول دنبال اول شي د اول نه

چې راستون شي ابتدا شي نهايت

خودي کور دی د ناپوهې په دنيا کې

شته په کيف د بېخودۍ کې معرفت

د نسبت غوږونه گڼ دي اواز يو دی

د وحدت زېنه داد گڼه کثرت

د وصال حسرت مې ووت که ونه ووت

اوس کومه په حسرت پسې حسرت

ښاپېرۍ غوندې دنيا ده چې وي پېغله

بيا بلا شي چې يې تېر شي بکارت

د محبوب الهي له برکته

حمزه دی دې هر يو شعر کرامت