کمتره

د جنت مرغۍ کمترې

دغم درده بې خبرې

که سپرلے وی که خزان

ستا وی مستې بازيگرې

شپه او ورځ په بقبقورې

د اشنا په ننداره

د يارۍ مستۍ قيصې کړې

د جومات په مُناره

دوه دانې کړې چرته پورته

بيا مستی غويمې شورو کړې

د پيريانو په کوهی کښې

لمغړې د ښاپېرو کړې

اے د مينې لېونيه!

بې گناه او بې ازاره

د محراب د پاسه تاخ کښې

کوکۍ اخلې د دلداره

ښپې دې هره ورځ سرې وی

هره ورځ په تا اختر دے

تل نشه ئې بې شرابو

مدام خوا کښې دې دلبر دے

خوش قسمته بې خبره

د دوزخ نه، د مُلا نه

د نېکو، د ثوابونو

د شرمونو، د گنا نه

ده کوکو له جوړه شوې

ستا مښوکه بې ازاره

ستا سرۀ سرۀ نری نوکونه

ډک د خېشت او د سينگاره

نه دې جنگ شته، نه دې غم شته

سوچه مينه بې نفرته

نه دې چل، نه دې دوکه شته

ياری پاکه بې علته

الواته دې هم د سېل دی

د مستۍ د بازيگرو

کۀ بوډا شې هم پېښې کړې

د وړوکو توتکرو

غونډې سترگې دې معصومې

د رڼا اتباره ډکې

پېمانې د سرو شرابو

د خندا د ياره ډکې

کاش چې زۀ هم ستا په شان

اے کمتره مستانه وے

چې نه غم وے نه ارمان وے

بس خندا او يارانه وې