معصومې

چېرته د مني مازيګر د سمندر پر غاړه

يوازي زه او ته واى

او ننداره مو د موجونو كړلاى

لمر د رخصت په وخت كي

د سمندر پر لمن تخم د طلا شيندلاى

او څو شېبې وروسته د شپي اژدها

د سمندر له غېږي وړلاى طلايي خمونه

وړو او لويو څپو

د ساحل غېږي ته په منډو منډو

را رسولاى د درياب له توپاني كوګله

د هېبتناكه تلاطم خبري

او دلته د يوې ګاري تر څنګ

له خپله ځانه بې خبره غوندي

ورېښميني څوڼي واى سپارلي بازيګر نسيم ته

تا د موجونو ننداره كولاى

او ما دي غېږه كي كتاب ويلاى

نه د امام، نه د خيام، نه د رستم پهلوان

نه د نشې، نه د خمار، نه د مستيو داستان

نه د بلبلي، نه د شمعي او بورا خبري

كتاب د خپلو لېونو خوبونو

پر وركو لارو د خيالو ګامونه

مياشتي كلونه پخوا

ما دغه غېږه كي خوبونه كول

او د ځوانۍ نشه كي

راڅخه ورك و ستا د سترګو خمار

زما معصومې زما ښايستې معصومې

كشكي چي ستا بهار ته نه راتللاى

د زمانې د خزانونو سيلۍ

كشكي چي ستا پسرلي نه ليدلاى

ژړي ګلونه او زهيري غوټۍ

كشكي چي تل دي پر سرو شونډو باندي

د ميني مسته نغمه ګرځېدلاى

كشكي چي تل دي په توده سينه كي

زما د خيالونو پانوس بل ساتلاى

او ستا د ويښو شپو له وهمه څخه

د زمانې داړه مار نه لوټلاى

زما د ځوانۍ د شېبو دنګه ماڼۍ