رقيب سور مې دی په سر لکه عسس

رقيب سور مې دی په سر لکه عسس

په زور زور مې غږوي لکه جرس

په دا شان يې کړم عاري له عقل وهوشه

چې مې وهم شولو هر تار دنفس

په اتش به دهجران اخر سوخته شم

يم انسان په اصليت نه يم ققنس

په صحرا کې د الفت پښې ابله يو کړم

د نېزې نه يې سوادی خار وخس

نه پوهېږم اوس تلاش په کوم طرف کړم

په فرقت کې مې خطا کړو پېش و پس

سل قدمه چې اشنا وته نزدې شم

نو هزار قدمه پرېوځمه واپس

زه حمزه په عاشقانو کې يم داسې ـ