رسوا رازونه

هېري به مي نه سي چي دي غټي سترګي پورته کړلې

پاس دي آسمان ته کتل

او را رواني دي سوې اوښکي پر مخ

ورپسې نوري راغلې

د مرغلرو د کاروان په رسم

وخوځېدې

او د ګرېوان اشنا مزل يې واهه

ما په حيرت حيرت کتله ورته

هغه ګړی هر څه رسوا سوه هر څه وسپړېده

د نمکۍ خندا افسون څه پټولای نه سو

هر څه دي وويله

په هر څه وپوهېدم

خو زه بې وسه وزر وچه مرغه

زه د تقدير قفس تړلی ومه

زه ستا پر لور د الوتلو نه وم

ځکه مي اوښکي پاکولای نه سوای

ځکه مي تشه ننداره کوله ـ