سېل

ځه چې لږ سېل وکړو

بره اسمان ته ځو

د دې تيارو له کوره

د نُور جهان ته ځو

ځه چې مستی له ورکړو

د بې خودۍ وزرې

ځه چې جنت ته ځو

ځه چې رضوان ته ځو

دا د خزان تيارې

کړو په تيارو کښې ورکې

ځه چې بهار له ځو

ځه چې بوستان له ځو

دا د جهان خبرې

دا د ملنگ ټکورے

تخت طاوس ته ځو

ماه تابان ته ځو

اؤ د رقيب له کوڅې

دربانی نۀ کوو

مونږ مستانه لېونی

کور د جانان ته ځو

مونږ د جانان د شونډو

شراب څکلی دی

ځکه مست مست مجنونان

نن بيابان ته ځو

مونږ يو بڅرے د نُور

لرې ليدلے دے

د گل په شان په خندا

غېږ د خزان ته ځو

راځه چې هېرې کړو

د دنياگۍ قيصې

ما ليدلی د پېرنگ ښکلی جازونه

چې د لاندې ترې غورزنگ وهی سيندونه

ما ليدلی محلونه د لندن

جينکۍ مستې ازادې گل بدن

ما ليدلی د اټلی ښېسته ښارونه

سرۀ ئې انگور، سرۀ ئې شراب اؤ سرۀ ئې گلونه

ما ليدلی د پېرس ښاپيرۍ ښکلې

په کردار گفتار خوږې لکه بلبلې

ما ليدلی امريکه کښې دی ښارونه

چې وريځو ته ئې رسی مکانونه

ما ليدلی تاج محل غوټۍ د گلو

د دهلی ښکلی ښارونه د مغلو

خو چې ووينم زۀ خپل د خټو کور

رانه هېر شی محلونه ښېسته نور

دا نرۍ تنگې کوڅې زما د کلی

ورته څۀ دی د دُنيا ښارونه ښکلی

چې خړ مخے ورور پښتون سينې له درشی

درنه هېر به ټول ښائېست د بحرو بر شی

خدايه شکر چې پېدا دې له دې قام کړم

د پښتون د نر وجود دې يو اندام کړم

څه به کړمه د لندن لوې گلونه

د پېرس جونې ښېسته رومی گلونه

په والله چې له جنته به شم ستون

که کنځل پکښې وانۀ ورم د پښتون