سترګي

پرون مى ناببره

پسله كلونو ستا پر لور سترګي در واوښتلې

او د عينكو شاته

يوازي ستا د خمارو سترګو كيسه پاته وه

نه له اوبو ډكي وې

نه له رمزو ډكي وې

نه له نخرو ډكي وې

پكښي مي ونه ليدل

د مستۍ ډك سره او نري رګونه

نه يې رازونه ويل

نه يې نازونه كول

نه يې باڼو پيره دار

نه يې وارونه كول

نه يې ښكارونه كول

نه يې د زړونو امېلونه پېيل

نه يې وعدې د سباوون كولې

نه يې كيسې د مستو شپو نه د پرون كولې

نه يې كاږه باڼو حملې د شواخون كولې

نه يې پر زړونو اورول نوى تازه وارونه

نه يې له سترګو تښتوله د ځوانۍ خوبونه

درته كتل مي چي ښايستې سترګي دي

هغه د ميو پيمانې سترګي دي

له بيخوبيه له مستيه تكي سرې سترګي دي

د غزلونو افسانې سترګي دي

بنګ د ځوانۍ او د مستۍ نه لري

ناز د ورېښمني ناوكۍ نه لري

تمه د عمر د نازونو د پيړۍ نه لري

او له كونجونو څخه غلى غلى

د بلى مستى غنم رنګى نازولي نجلۍ

ها د ښكلا له تارو پوده د اودلي نجلۍ

د غټو بورو سترګو

په ننداره پسي كرار كرار مزلونه وهي

چي خپلي شپې به يې ياديږي كنه

چي خاطرې به يې پارېږي كنه

پټي له ځان سره ژړېږي كنه ـ