سترګي

پرون مي ناببره

پس له كلونو ستا پر لور سترګي در واوښتلې

او د عينكو شاته

يوازي ستا د خمارو سترګو كيسه پاته وه

نه له اوبو ډكي وې

نه له رمزو ډكي وې

نه له نخرو ډكي وې

پكښي مي ونه ليدل

د مستۍ ډك سره او نري رګونه

نه يې رازونه ويل

نه يې نازونه كول

نه يې باڼو پيره دار

نه يې وارونه كول

نه يې ښكارونه كول

نه يې د زړونو امېلونه پېيل

نه يې وعدې د سباوون كولې

نه يې كاږه باڼو حملې د شواخون كولې

نه يې پر زړونو اورول نوي تازه وارونه

نه يې كيسې د مستو شپو نه د پرون كولې ـ

نه يې له سترګو تښتوله د ځوانۍ خوبونه

پرون مي ناببره

پس له كلونو ستا پر لور سترګي در واوښتلې

درته كتل مي چي ښايستې سترګي دي

هغه د ميو پيمانې سترګي دي

له بېخوبيه له مستيه تكي سرې سترګي دي

د غزلونو افسانې سترګي دي

بنګ د ځوانۍ او د مستۍ نه لري

ناز د ورېښميني ناوكۍ نه لري

تمه د عمر د نازونو د پېړۍ نه لري

او له كونجونو څخه غلي غلي

د بلي مستي غنم رنګي نازولي نجلۍ

ها د ښكلا له تارو پوه ده د اودلې نجلۍ

د غټو بورو سترګو

په ننداره پسي كرار كرار مزلونه وهي

چي خپلي شپې به يې يادېږي كنه

چي خاطرې به يې پارېږي كنه

پټي له ځان سره ژړېږي كنه