تسلی

د تهمت نه به جهان کښې څوک خلاص نۀ شی

چې اسمان وی کله کله وی وريځې

چې کم اصله وی په هيڅ هم نۀ خپليږی

چا غړلے دے د شنو شگو نه مزے

د قالين برابری به کله وکا

کۀ هزار رنگه شی رنگ بوڼ او بروزې

کۀ د وچو په ډېرۍ کښې تۀ يو لوند ئې

گمان مۀ کوه چې ته به ونۀ سوځې

د مردانو کار د پړق جواب په سوک دے

هسې نه چې کړې ژړا لکه د ښځې

چې وخت راشی ښه زړۀ تش کړه غنی خانه

څو د قهره په لړمون کښې پټ پټ سوځې