تنهايي

زما څخه ليري نه سئ خلکو ما يوازي نه کئ ـ

چي زما د شپې زما د تيارو ملګري ـ

زما نابللي زما اغزن خيالونه ـ

پر زړه تياره راولي ـ

ما زوکلوي ما وېروي ـ

او په تيارو کي راته ـ

زاړه دردونه ويښوي، نوي زخمونه کري ـ

زه چي يوازي سمه ستاسي په څېر ـ

په ويښو سترګو جنتي خوبونه، نه ګورمه ـ

زه د پاوليو شرنګى نه اورمه ـ

زه په تش لاس کي پيالې نه کړنګوم ـ

زه د بوډۍ په ټال کي نه زانګمه ـ

زه چي يوازي سمه ـ

لويه نړۍ راباندي تنګه سي د قبر په څېر ـ

او بيا اغزن خيالونه ـ

لکه د قبر د چنجيو لښکر ـ

زما په بې واکو ماغزو خولې لګوي ـ

زما نه ژوندون او سباوون هېروي ـ

ما ته مرګى ما ته پرون يادوي ـ

ما ته سلايي د جلادانو ښيي ـ

ما ته راښيي سرې ککړي توري ـ

د چا زخمي زخمي سلګۍ اورمه ـ

او له يو شړک سره فرياد پورته سي ـ

وايمه چيغي کړم ګرېوان وشلوم ـ

د خداى دپاره ډېوې ولګوئ ـ

زما څخه ليري مه ځئ ـ

زما تنهايي ما ته د تېرو شپو کيسې راولي ـ

تللي ياران هېري سايې راولي ـ

او بيا مي اوښکي د نامرادو مينانو په څېر ـ

د وچېدلو نه وي ـ

زه له پرونه تښتېدلى يمه ـ

بيرته ورتلونکى نه يم ـ

پرون په خوب کي ليدل نه غواړمه ـ

او چي يوازي سم پرون ته ځمه ـ

زه شاعر نه يم چي يوازي سم غزل وليکم ـ

زه مين نه يم چي د زلفو په ټال وزانګمه ـ

زه مطرب نه يم چي خيالي سورونه وشرنګوم ـ

زه چي يوازي سم د تلليو آوازونه اورم ـ

زه چي يوازي سم تيارې وينمه ـ

د خداى دپاره ما يوازي نه کئ ـ

دا ډېوې ولګوئ ما ته ډېوې بلي ساتئ ـ