تور مې د الفت کړو ستا په پله پورې

تور مې د الفت کړو ستا په پله پورې

اوس مې ککۍ چرته په لېمه پورې

سپک به وي شايد چې شي مېن په تا

نور دې وايه و خندل په څه پورې

عقله ته به سيال د محبت نه شې

دنگه مناره څه وي په غره پورې

اوښکه که وی پرې به وته ستا په تگ

زوړنده ارمان دی په باڼه پورې

څرنگه شبنم ته شوې موسکۍ گله

نياز به کوي ستا د نمر خاته پورې

دا چې شي سپوږمۍ زما په کور هغه

نور غرض مې نشته په تياره پورې

ستا يادونه نور زما نه غواړي څه

نښتې مې دا جوکې دي په زړه پورې

زړه مې د اشنا د التفات سره

راغی په جلب کې تر کاله پورې

څه که اوس جهان شو د الفت فراخ

تنگ چې شو حمزه په ژوندانه پورې