تصوير

سړه د ژمي شپه ده زه ستا له يادونو سره ـ

لکه ماشوم په وړانګو لوبي کوم ـ

ستا د تصور مخي ته ودرېږم ـ

او دا يوه لحظه دي خپله کمه ـ

هلته سينه کي غولېدلى زړګى وخوځېږي ـ

او پردۍ ميني ته ټوپونه وهي ـ

تصوير ژوندى سي سترګي ورپوي ـ

پر شونډو بيا ګرځي زاړه قولونه ـ

بيا د سبا د لمر ختو په طمع ـ

شپه تر سهاره شمعي ولګېږي ـ

سترګي سوځي ـ

خو يو ناڅاپه د تصوير له سترګو ـ

د ژوند او ميني رڼا وتښتي ـ

قولونه مړه سي ـ

زه او تصوير پاته سو ـ

او زړه هم نه وهي زاړه ټوپونه ـ

دواړه لاسونه لېوني لاسونه ـ

بې ارادې د تصوير خوا ته ځغلي ـ

تصوير څيري او ژمنۍ سکروټي ـ

لمبه لمبه کي د کلو خيالونه ـ

لا يې لمبه په سترګو وينمه خاموشه نه ده ـ

لا د تصوير بې نوره سترګي زما پر لور کږې دي ـ

چي په سينه کي مي د زړه په تل کي ـ

ستا له تصويره سره مينه نوى اور بلوي ـ

او په رګونو مي بڅري ګډ سي ـ

نور دي تصوير ته هم کتلاى نه سم ـ

يوه لحظه دي خپلولاى نه سم ـ

او دا د ژوند سره ملګري لمبې ـ

دا په رګونو کي ژوندي بڅري ـ

دا د تيارو دا د رڼا ملګري ـ

ستا د خيالونو له محله سره ـ

په تصويرونو رويباري نه کوي ـ