وحشت مې د صحرا بيا په سر خاوې بادوي

وحشت مې د صحرا بيا په سر خاوې بادوي

زړگی مې د حسرت هېر شوي خلک يادوي

ايجاد کړلو حيا د ستم لطف نُما بل

لذت تا د صحرا نور دی ما ازادوي

هېڅ شک په مهرويانو کېږي نه د قتل و خون

نازک د گل د رگ هسې صورت کې سادوي

هرگز نه يم غلط په تبسم دزهرو ډک

خندا نه ده هغه چې سوي زړونه ښادوي

حمزه نار د خمار به دې تر حشره وي تازه

سرشار دې چې زړگی د بېنوا پرې بادوي