غزل
څه محبت څه انتظار يې کاوه
صاحب شاه صابرزړه چې د کار و نو څه کار يې کاوه
مينې د چا خبره نه منله
د خپل اختياروه خپل اختيار يې کاوه
د محبت خونه چې ورانه، نه وه
هر سړى ښه و څه روزګار يې کاوه
ساده مينو پټه څه پېژنده
که بغاوت و خو په جار يې کاوه
درد د پرهر آينه و څنډله
لکه سپرلى چې وي سينګار يې کاوه
څړيکې زما د زخم زړه ته کتل
زړه يې بې واره و خو وار يې کاوه
ستا د ښايست د بڼ د باده لوګى
زما چې ياد شي نو شغار يې کاوه
ستا د قامت قيصه مې هېره نه ده
څه هنګامه وه، څه ناتار يې کاوه
په غږ او غوږ چې پابندي وه سره
يو څو مارغان وو چې چغار يې کاوه
د هر يزيد په لاس د هر بيعته
زما ياران وو چې انکار يې کاوه
دا به صابر و ښه ده پوهه شومه
چې خوب يې نه و انتظار يې کاوه