ذرې، ذرې شي چې رڼا ته رسي لمر ته رسي

ستوري د سختو نه تېرېږي چې سحر ته رسي

د مزل ستړي د منزل په مخکې هيڅ هم نه وي

له غرونو اوړي چې سيندونه سمندر ته رسي

چې نښه وي، مين کوڅه د جانان و پېژني

د مات ( ټيکري) په درک سړى ګودر ته رسي

په ما هم هغه څوک د کفر ګواهي ورکوي

څوک چې زما په زور محراب ته ځي منبر ته رسي

په کربلا کې به سحر وي رڼا شوې به وي

چې د حسين پرې کړى سر د يزيد در ته رسي

د محبت په ژبه هغه لېوني پوهېږي

دچا د زړه د زخم څړيکه چې ځيګر ته رسي

شوګيره هغه وي چې شپه ترې سترګه پټه نه کړي

اسوېلى هغه وي چې تاو يې ستمګر ته رسي

د خوشحال څلى ترېنه کوم تيرا ته و تښتوو

د اورنګزېب د اس د پښو دوړه خيبر ته رسي

غر د پېريانو ښاپېرۍ د توره بان ورسي

زموږ د مينې قيصه سر و خوري چې سر ته رسي

ته د صابر زړه دړدوې تاله مزه درکوي

ماسره غم دى چې ازار يې ستا نظر ته رسي

هغه د غرونو لېونى به پکې څوک پېژني

دنيا به نوره وي صابر چې پېښور ته رسي