اوښکي

څه تودې تروې اوبه دي

د ګرېوان په لور بهېږي

ابدي سکون ته درومي

له ژوندۍ سترګي بېلېږي

له هر څاڅکي سره مله وي

د مرمرز جهان ږغونه

پر اشنا لارو وراخلي

نابلده قدمونه

د کمزوري دنيا ژبه

د قدرت پښو ته ورلوېږي

د احساس بيده نغمه ده

په باڼو ږغول کېږي

دا شريکه ګونګۍ ژبه

هري سترګي ته اشنا ده

دا د هري ميني کور دئ

دا د هر نفرت غوغا ده