هسې د انسان سترګې نهرې دي

هسې د انسان سترګې نهرې دي

هغه څه حسین ښکاري چې لرې دي

نن مې د عمرونو تنده ماته شوه

شونډې مې په خپلو وینو ترې دي

چېرته چې اخلاص په خروارونو دی

دا د پښتونخواه کندې کپرې دي

چاته چې احساس د محبت نه وي

هغه زړونه کاڼي دي کمرې دي

ستا د حسن ‌ذات یې سرچینه ګڼم

درد دی ، که سرور دی که سندرې دي

غر د اباسین مخې ته هیڅ نه وي

دا ډیرې وړې وړې خبرې دي