غزل
عاشقان دې په اور سوي دي که نه دي
Rahman Babaعاشقان دې په اور سوي دي که نه دي
ستا دعشق په اور او لوي دي که نه دي
زحمتونه د هجران واړه په عشقکې
تا و ما وته ښوولي دي که نه دي
په دنيا کې خو يو سر و مال وييل شي
دواړه ما په تا پاسلوي دي که نه دي
تل د وروځو په لينده د بڼو غشي
تا په ما باندې راکښوي دي که نه دي
چې مدام يې زما زړه له غمه چوي
تورې زلفې دې پېچوي دي که نه دي
راشه وگوره احوال د عاشقانو
مړه د عشق په شري کوي دي که نه دي
ناصحان چې نصيحت وماته وايي
چرې دوی هم مين شوي دي که نه دي
ښايسته که په ښايست کې ملايک وي
په وکښو د زړونو روي دي که نه دي
بلبلان پسې نارې وهي رحمانه!
د بهار گلونه نوي دي که نه دي