بېګانه

د نااشنا سترګي ګونګۍ اوښکه يم

رغړم ځلېږمه ورکېږم چېرته

لکه د هېرو کيسو ورک نومونه

له زړونو وزمه هېرېږم چېرته

د يوه ليري غره د تيږو تر منځ

يوه غوټۍ يم غوړېدلې يمه

نه د اوربل نه د ګرېوان په طمع

نه د چا سترګو پېژندلې يمه

زه د هستۍ د کهکشان پر لمن

ناپېژندلی ناليدلی ستوری

د يوې ليري نابلدي درې

پر يوه پاڼ باندي لوېدلی سيوری

زه د حيات د اسمانونو څاڅکی

ژوندي درياب ته رالوېدلی يمه

يوې څپې يوه لحظه اخيستی

وروسته له ځانه پردی سوی يمه

د پردي سيل سره الوتی مرغه

د بل په خوښه وزرونه وهم

د سوز نارې مي بېګانه دي دلته

ځکه پر خوله باندي مهرونه وهم

زه يو کيسه د لېوني پر ژبه

د چا غوږو ته رسېدلې يمه

چا مي پر لوري راکتلي نه دي

چا له ناکامه اورېدلې نه يمه