نظم
بېګانه
عبدالباري جهانيد نااشنا سترګي ګونګۍ اوښکه يم
رغړم ځلېږمه ورکېږم چېرته
لکه د هېرو کيسو ورک نومونه
له زړونو وزمه هېرېږم چېرته
د يوه ليري غره د تيږو تر منځ
يوه غوټۍ يم غوړېدلې يمه
نه د اوربل نه د ګرېوان په طمع
نه د چا سترګو پېژندلې يمه
زه د هستۍ د کهکشان پر لمن
ناپېژندلی ناليدلی ستوری
د يوې ليري نابلدي درې
پر يوه پاڼ باندي لوېدلی سيوری
زه د حيات د اسمانونو څاڅکی
ژوندي درياب ته رالوېدلی يمه
يوې څپې يوه لحظه اخيستی
وروسته له ځانه پردی سوی يمه
د پردي سيل سره الوتی مرغه
د بل په خوښه وزرونه وهم
د سوز نارې مي بېګانه دي دلته
ځکه پر خوله باندي مهرونه وهم
زه يو کيسه د لېوني پر ژبه
د چا غوږو ته رسېدلې يمه
چا مي پر لوري راکتلي نه دي
چا له ناکامه اورېدلې نه يمه