بلنه

ستا آواز راته چي ما لره را درومه

په واړه قدم مي خوا لره را درومه

خو پر ما باندي موسم د ماشومتوب و

ماشومتوب څه و ، د ويښي عجب خوب و

نه مي تا ته ، نه مي ستا آواز ته پام و

شوق د لوبو مي ملګرى په هر ګام و

وم به زه په غورځو پرځو تل تر تله

دې خبري ته مي نه کتل هيڅکله

چي دا څوک دا هسي ما و ځان ته بولي

دا آواز مي اوس و کوم جهان ته بولي

که ورځم د څه دپاره به ورځم زه

پر کوم رَو ، پر کومه لاره به ورځم زه

دروازه يې د محل ده و کوم لور ته

ننوزم به يې څرنګه و کور ته

خو سره له دې چي پوه ور باندي نه وم

در روان ستا و طرف ته بيا هم زه وم

ناخبر د ماشومتوب د حد در تېر سوم

زه د ويښي د دې خوب تر حد در تېر سوم

د ځوانۍ پر مځکه ولګاوه پل ما

د ځلمي په توګه پيل کړ خپل مزل ما

ستا آواز راته چي ما لره را درومه

په ډاډه زړګي مي خوا لره را درومه

مګر زه وم د ځوانۍ په تازه باغ کي

خوشبويي مي د دا باغ وه په دماغ کي

په خوندونو د جهان مي خوله خوږه وه

دا دنيا هغه وخت داسي ښايسته وه

چي مي خور د لېمو مخته نور او رنګ و

غوږ مي خوا ته د نغمو د شرنګا شرنګ و

پام مي نه و چي ما څوک و ځان ته بولي

کوم آواز دئ او ما کوم جهان ته بولي

د ځوانۍ تر حد در تېر سوم ستا و خواته

تر پخوا زيات در نژدې سومه و تا ته

د زړتيا پر مځکه ولګاوه پل ما

د بوډا په توګه پيل کړ خپل مزل ما

ما نيولى اوس و دې آواز ته غوږ دئ

را نه ليري د اومې دنياګۍ ږوږدئ

يم ولاړ د دې زړتيا پر سپېره مځکه

رنګ او شرنګ دئ دلته ورک ، خوشبويي ورکه

دئ هر شي په بله خوا مخ اړولى

ښه په ټينګه يې له ما مخ اړولى

يم اوزګار چي اوس نو ستا خبره واورم

يم تيار چي اوس نو ستا خبره واورم

او خبره دي هم ده را ته معلومه

را ته وايه چي بس ما لره را درومه

هسي وم خو در روان زه له پخوا نه

پېښه دا وه چي خبر نه وم له ځانه

نن خبر يم چي روان يمه و چا ته

ډېر مزل مي دئ درکړى ستا و خوا ته

رسېدلى يمه پاى ته اوس د لاري

دروازه ستا د محل و ما ته ښکاري

ګور يا قبر يا لحد يې خلک بولي

د اومې دنيا سرحد يې خلک بولي