Contemporary · Ghazal and free verse
Darwish Durrani
دروېش درانی
A contemporary poet and teacher whose ghazals and free verse portray war, social tragedy, human loss, and the longing for peace.
Life and work
Introduction
Obaidullah Darwish Durrani is a prominent contemporary Pashto poet and a teacher of English literature. His family is originally associated with Gulistan in Kandahar and later settled in Quetta.
He has published numerous poetry collections. War in Afghanistan and the Pashtun regions, human loss, social pain, love, and the desire for peace recur throughout his ghazals and free verse.
One of the strongest poetic chroniclers of war and contemporary Pashtun tragedy.
Sources
Biographical references
Recorded works
Poems
په هره اوښکه کښې مو لمر ويدۀ دے
ځپلو! ويښ ئې کړئ سحر ويدۀ دے
مزدوره
نه ځان بولم ملايکه او نه حوره
څړه
دا خپل کور زه ځکه کور بللاى نه سم
بلنه
ستا آواز راته چي ما لره را درومه
د سترګو رنځ
زه طبيب ومه او کوت به مي هر کلى
وسوسې
پرون ما ليدلې پېغله وه که حوره
د لاس نخښه
د اوبو واله چي ستاسي د کلا نه
خالي تخت
شپې د امن وې تازه د دې دنيا وه
هجرت
چي له خپله ښاره کړى موږ هجرت دئ
د ژړا ځاى
زه وم پېغله ، تاسي چيغه کړه چي جنګ دئ
سندري
مسافره چي تيار سې ته سفر ته
سندري
نو به اړ يې چي خنجر درسره واخلې
سندري
نو به سم د کوربنو ور ته خنجر وي
سندري
چي يې اوري نو غمونه يې ټول هېر وي
د فطرت مرسته
زه خبر سوم چي دئ مېلمه راتلونکى
د فطرت مرسته
ده رڼا يې ډېره تته ، ډېره کمه
د اوسپني کلا
چي وتمه زه په دوه لاسه دنيا ته
لارښود
کوټل سوي وو زموږ دا خوږمن زړونه
د تن غړي
په وجود چي مي لوى خداى وو پوري کړي
زما شپېلۍ
يوه پېغله ناخبره له جهانه
ورک ماشوم
چي له خپله کاره راغلم کله کور ته
دېوال
چي له تاسي مرور ستاسي نصيب و
وَ اَنَّهُمْ يَقُوْلُوْنَ مَالاَ يَفْعَلُوْنَ
زه شاعر وم ملغلره مي هر خيال و
زما برخه
چيغه پورته سوه چي خداى مو مهربان دئ
کچکول
ناقراره مي له درده بيا زړګى دئ
د يار و زلفو ته به ځير ومه تر ډېره پوري
ځوړند به زهّ په دا زنځير ومه تر ډېره پوري
د مدينې وخواته ځي او تر مطلبه رسي
پر دغه ل ر باندي مومن تر خپله ربه رسي
مهْ كوه زړګېه! د اغزو ډكه دا لاره ده
ځه چي په صلا د وخت په بله خوا قدم واخلو
چي ځكلولي مېرې غوندي سپين سترګي ځي
په شان د مور، شپه مخلوقات پر ځنـګنو ويدهْ كړي
دښمن په زوره نــــنــــووت پـــه کــــــور د پښتا نه
خـــــو دغـــــه کــــار یـــې هــــم وکــړ زور دپښتا نه
زړه مـــي درد کو ي له زړه ورپسې ژاړم
د ښمنا ن چي مي و ي مړه ورپسې ژاړم
پــــه تــــــيــاره کــــــي د اوربـل ګورم لګيا يم
د خـــپـــــل ورک زړ ګوټي غل ګورم لګيا يم
مــــوســــم بــدل د ی ښائي تللي مر غا ن بېر ته راشي
و خپل وطن ته د کــــډوالــــو کــــاروا ن بېرته راشي
پـــــــه مــــړو کـــتـو مي پر زړ ګي باندي باڼه تېروې
زمـــــا د کـــــور پـــــر کـاڼـــــــي مــا و ته چاړه تېروې
رقيب دا دومره لوی انعام وانه خــــــلي
يـــــار د هـــغه د خــــلې ســــــلام وانـــه خلي
بار خو،ز نه ،اوربل،ستر ګي اولب نه هېر وم
دروېشـــــهنغــــــــمـــــــتونه به درب نه هېرومــه
له یوه بل ، له بله بل څـــــــراغ بل کړی دی موږ
چي تاريکه وي هلته تل څراغ بل کړی دی موږ
زياتي چاره د دغه څيري پېراهن په کــــــــــــــــــــار ده
توره کار نه کوي په دې وخت کي موستن په کار ده
دچپــــــاومختـــــه ګـــــونګ دکلي هر انسان پاته شو
دخـــــدای پــــــه کور کې پر نیمي باندې آذان پاته شو
زما په زړه کې که بتان وینې نو مــــــات یــــــې کــړه ته
دا بتخانه دغسې مه پــــریــــــږده، جومات یــــــې کړه ته
سر چې کوټې نو ودستــــار ته تـــــاوان مـــــه رســــــوه
ددښــــمنـــانـــــو و وقار تــــــه تــــــاوان مـــــــه رســـــــوه
ؤ ارمان ئې ســـتا ګـــــزار او تـــــــه رانـــــه غــــــــلې
درویــــش نــــــورو کړ سنګسار او ته را نه غــــلې
هيڅوك نه غواړي چې ښكلي پرېشان شي
بس له لرې ورته وګوري روان شي
له شونډو نه وه، له بڼو او له رخساره نه وه
زما ګيله له خپله بخته وه، له ياره نه وه
ډېر سره لرې يو موږ ډېر سره نږدې كړې خدايه
زما په اوښكو د جانان سترګې لندې كړې خدايه
بدن ته نه رسېږي دغه تاوان زړه ته رسي
كږه خبره د سم غشي په شان زړه ته رسي
دښمن په زوره ننوت په كور د پښتانه
خو دغه كار يې هم وكړ په زور د پښتانه
بارخو، زنه، اوربل، سترګې او لب نه هېروم
دروېشه! نعمتونه به د رب نه هېروم
Books and editions