غزل
چې امید ورته دبـــاغ او دصحـــــرا شــــــــــي
Gul Pacha Ulfatچې له فیضه یې ګلونـــه را پیــــــدا شـــــــــي
چې سمسور پرې باغ و بټ دپښتونخوا شي
هغه ورځې مې تر سترګو ستـرګو کیـــــږي
بلبلان په خوب کې ویني ســــره ګلـــــونــــــه
مینان ویني وربــــــل لانــــــدې خــــــالـــــونه
پتنګان ویني بـــل شــــوي مشـــالــــــونـــــه
دآرزو په مخکــــــې ګورم څــــه ځـــــلیـــــږي
له سپیرو خاورو به پورته بیــا ګلان شـــــي
معطــر به په وږمو دغـــــه جهــــــان شــــــــي
په هوا کې به ښکاره نوي مرغــــان شـــــــي
چــــې بهار شــــــي نوي بوټي زرغونیـــــږي
توتکۍ به راشي نوی کور به جوړ کـــــړي
خوار بلبل به خدای په ګلو باندې موړ کړي
پسرلی به بیا خوشحاله لوی او ووړ کړي
تحول په زمانه کـــې څــــــــــــــرګنـــــــدیږي