چې له سترگو مې خوناب د زړه عيان شۀ

چې له سترگو مې خوناب د زړه عيان شۀ

له نظره مې هر سنگ دُر و مرجان شه

خراب زړه چې مې ژړل د يار له غمه

بيا په اجر د هغې ژړا خندان شۀ

وغمونو مې مېوه د ښادۍ وکړه

مخ په پورته مې د غم لښتی روان شۀ

کمينه له جمله آفته خلاص کړم

لکه خاورې ددښمنو په چشمان شه

د غوسې نهر مې شهد شو په صبر

د خليل په دود آتش راگلستان شه

عشق يو داد دی په عاشق باندې له خدايه

هسې نه چې و هر چا وته عيان شه

چې په ژوند يې اشنايي وشوه له مرگه

د قيامت ساعت پرې تېر په دا جهان شه

چې د يار زلفې رخسار مې په زړه نقش شو

خپل خلوت مې خراسان و هندوستان شه

د مکې حاجيان څه واړه حاجيان نه دي

جوړ بازار په مفلسانو کوهستان شه

د رنځور علاج تراخه تراخه دارو وي

دغه درد دی چې هم درد و هم درمان شه

چې دا ستا د خولو بوی ورباندې راغی

دعطار په مخ د اوښکو رود روان شۀ

عشق د يار په راڼه وچولي ولجه دی

خو چې وچولی يې غوټه کړ تاوان شه

علامت د استغنا به يې څرگند وي

هغه څوک چې تېر تر ځان و تر جهان شه

د گرېبان په چا کول يې څه لارغه وي

چې ځيگر يې وړومبی چاک تر گرېبان شه

نادانان به د دنيا غمونه کاندي

مرد هغه دی چې په زېرمه دخپل ځان شه

نشانه د نادانۍ به نوره څه وي؟

چې سړی په خپل کردار باندې پښېمان شۀ

ادميت څه په دولت نه دی رحمانه!

بُت که جوړ شي د سرو زرو نه انسان شۀ