چې مې مينه خدای په تا باندې پيدا کړه

چې مې مينه خدای په تا باندې پيدا کړه

تر که ما په هغه ورځ خپله رضا کړه

اوس د ستا رضا، جفا کړې که وفا کړې

ما د ستا جفا قبوله په وفا کړه

گل په لعلو په گوهر کله څوک پېري

بې له ما چې تا خندا کړه ما ژړا کړه

بې له ما چې د ستا غم په هوس پېرم

کوم وگړی په هوس د غم سودا کړه

دوه ياران به دا رنگ نه وي چا ليدلي

چې يوه ورته ښکنځل کړه بل دعا کړه

ما و درست جهان ته شا و تاته مخ کړ

تا و درست جهان ته مخ و ماته شا کړه

ډېر هندکي په جهان گرځي د چا ياد دي

عشق عالي پايه د هير او د رانجا کړه

هم په دا يې تر همايه نام بلند شو

چې قبوله عندليب د گل جفا کړه

نا اشنا د بېلتانه له غمه څه زده

خدای دغه خواري په بخره د اشنا کړه

عاشقان د يار تر سپيو هم ځارېږي

گڼه ما د رقيبانو څه پروا کړه

زه رحمان چې ستا د حسن ثنا خوان شوم

ستا له رويه درست جهان زما ثنا کړه