غزل
چي تللې وو دتشو پـــیــمـــانـــــو ســــره راځـــــو
Abdul Bari Jahaniپه او ښکو لمبیدلـــــې له سلګو ســــره راځــــــــو
څه حکم دزمان څــه بــه یې زور څه به ځنځیر وی
در شل ته دی اشــنا لــــه زولنــــــو ســــره راځــــــو
سزا مو ده قبـــــولـــه دخــــو بــــــو نــــو دلــیــدلـو
کنعا نــه یوه ورځ د تــعــبـــیـــرو ســـــره را ځـــــــو
یـــــوازی وزر مـــا تـــي لــه چــمــنـــه څـــخه ولاړم
دا زیــــری مـــې در بــانــدی دســــیلوســـــره را ځو
چي بیا دي تر قیا مته په ګوګل کی سړی نــه سې
پا نوسه ځان تیـار که دلمـــــبـــــو ســـــره راځـــــــــو
درځـــو چــــې زلـــــزلــــه ســـي دریــــا پر خلوتــونو
محرابه نن دشیـــخ لـــه جــــنـــازو ســــره راځــــــــــو
چي پــل درقیـــبـــانـــــو دي په ښار کي پاته نه سې
یو زه یـــــم یـــو قلــم دی دګـــــز مــــو ســره را ځـــــــو
نــن بـــیـــا لـکه شبــــــــنــم دجـــهــــانــې سره در وزو
دشپو به زړه اوربــــل کــــه د ډیـــــووســـــره راځــــــو