د اورونو ځولۍ

د اورونو ځولۍ اوري د اسمان سترګي ړندې دي

ګل پر څانګه سره لمبه دئ د نسيم لاسونه پرې دي

ښکاري زېرى د مرګى دئ رويبار سر تر نوکه رېږدي

د رقيب لاسونه ناڅي ويښي کړي يې فتنې دي

د مرګي قاصد راغلى يو تر بل سره جارېږي

ما ليدلى دئ يارانو د فلک سترګي کږې دي

لا به ولي نه ژړېږي د پردېسۍ ځوانۍ اوښکي

د جانان اخر ديدن دئ د بېلتون سترګي لا سرې دي

چيرته بل وطن ته يوسه دا د غم د اوښکو زڼى

دلته کور په کور ناورين دئ مرګه مه ټومبه خېمې دي