د اوسپني کلا

چي وتمه زه په دوه لاسه دنيا ته

هغه وخت دا ښوول سوي وو ، ما ته

چي هر ځاى ښه په لوى زړه کوه خبري

و هيچا ته کمه مه کوه خبره

مړه خبره علامه د بېوسۍ ده

ډېره ستره علامه د بېوسۍ ده

او بېوسو ته تل سړى ، سړى سي

چي بېرېږي له سايې ، دوى ته زمرى سي

ما هم نه غوښتل چي سم داسي بېوسه

چي چيچي به را ته غاښ کس او نا کسه

نو دنيا ته سوم ور ګډ په هسکه غاړه

وه خبره مي هم لوړه او هم لواړه

څوک مي نه ليد چي زما سره به سم و

هر سړى زما په خيال تر ما ډېر کم و

خو چي کړه به ورته ما ترخه خبره

سوه بلا به را ته دا ترخه خبره

را ته و به سوې شل دا رنګه خبري

چي پر زړه به لګېدې لکه ډبري

چي را ستون به سوم نو زړه به مي تګ شين و

څوک مي نه ليد چي تر ما به ډېر غمګين و

چي وتمه په شنه زړه زه و دنيا ته

هغه وخت دا ښوول سوي وو ، ما ته

چي که ژوند تېرول غواړې ښه په نره

اوس څوک نه سې بېرولاى په خبره

د خبرو زمانه ده زياتي تېره

که وتې چي نو ډنډه دي نه کړې هېره

بې ډنډې درته ګرانېږي د ژوند چاره

هر سړى به غاښ چيچي درته پر لاره

ما هم نه غوښتل چي نور مي څوک زهير کړي

هيڅ بې هيڅه مي اخته د ځان په وير کړي

چي وتمه نو ډنډه هم راسره وه

بې اسرې نه وم اسره هم راسره وه

خو چي وکته دنيا د ډنډې لور ته

شل ډنډې سوې شاوخوا را ته را پورته

چي ولاړ و څوک د دغو ډنډو شا ته

زه هغو ته مخامخ وم هغوى ما ته

ما به سر د چا مات کړى يا به نه وي

چا به زغم له وړى يا به نه وي

خو زما ککرۍ شل ځايه سوه ماته

نښانونه د ډنډو سول باندي پاته

چي به ماته ککرى وتم دنيا ته

هغه وخت دا ښوول سوي وو ، ما ته

چي يوه خبره نه کړې بايد هېره

نن سبا ده د ډنډې زمانه تېره

کار به اخلې اوس د تور توپک له زوره

نو را ويوست ما توپک له خپله کوره

مګر تا پر دروازه باندي له ما نه

توپک واخيست چي دا څه کوې نادانه

په غوض کي د يوې ترخې خبري

درته وسوې تر هغې څونه بتري

کوم مهال چي دي يوه ډنډه کړه پورته

شل ډنډې سوې را وچتي ستا و لور ته

اوس که ستا له خوا را پورته يو توپک سي

شل توپکه به هغه دم درته ډک سي

زړه دي مات سو، سر دي مات سو په دې لار کي

که توپک اخلې نو مرې به په دا کار کي

که ده ګرانه زندګي درباندي ډېره

کړه د اوسپني کلا تر ځان چاپېره

او د اوسپني کلا ده خوږه ژبه

دي په امن چي د چا ده خوږه ژبه