د آشنا له لاسه ناست يم په زړه ستړی

د آشنا له لاسه ناست يم په زړه ستړی

په فلوس مې په کار نه دی درست وگړی

چې په ژوند يې طمع پرېکړی شي له ژونده

نور په څه باندې وېرېږي سر پرېکړی

که ژوندون د عاشقانو په وصال وي

زه مهجور يم په دغه روايت مړی

خوږ ژوندون مې جداييه هسې تريخ کړ

چې دغم له تلخۍ دم نه شم رانغړی

دا صورت په مثال خس محبت اور شه

ترو د اور په مخ کې څه کاندي خسړی

لا علاج به لکه اوښ بار برداري کا

چې په پوزه يې پېزوان شي د عشق پړی

له احواله يې ورو ورو پښتۍ يارانو

بېلتانه د رحمان وار دی خطا کړی